خوب...حال و هوای بهاریه نوشتن که نیست..بجاش حال و هوای Ray charles به شدت!!! خصوصا این آهنگ "hit the road jack" یا " بزن به چاک جک!"

Hit the road, Jack
And don't you come back no more, no more, no more, no more
Hit the road, Jack
And don't you come back no more
(What you say?)
Hit the road, Jack
And don't you come back no more, no more, no more, no more
Hit the road, Jack
And don't you come back no more

Woah, Woman, oh woman, don't treat me so mean
You're the meanest old woman that I've ever seen
I guess if you said so
I'd have to pack my things and go
(That's right)

Hit the road, Jack
And don't you come back no more, no more, no more, no more
Hit the road, Jack
And don't you come back no more
(What you say?)
Hit the road, Jack
And don't you come back no more, no more, no more, no more
Hit the road, Jack
And don't you come back no more

Now baby, listen, baby, don't ya treat me this-a way
Cause I'll be back on my feet some day
Don't care if you do 'cause it's understood
You ain't got no money you just ain't no good
Well, I guess if you say so
I'd have to pack my things and go
(That's right)

نه بابا! اگه فیلم Ray رو دیده باشین میدونین که این آهنگ رو کِی و برای کی میخونه..اگر هم ندیدین..خوب این فقط یه آهنگ شاد راک قدیمیه نوستالژیکه!! ( به این میگن اهمیت دادن به خواننده!)

-وبلاگ دوست خوبم جناب "خواب بزرگ" با روزی نمیدونم چند صدتا خواننده به عنوان سومین وبلاگ برتر فارسی سال گذشته انتخاب شد ...سروش خان تبریک :)

خامش منشین خدای را....آه پیش از آنکه در اشک غرقه شوم ....چیزی بگوی.....

... بالاخره شب فرا میرسد..چراغهای بیمارستان یکی یکی خاموش میشوند.اینجا و آنجا صدای ناله آرام بیماری شنیده میشود.بیشتر برای جلب توجه شاید.وگرنه آنهمه مورفین و خواب آور دیگر جایی برای احساس باقی نمی گذارند.پدر آرام به خواب میرود.کنار او روی تخت همراه دراز میکشم.به صدای نفسهای آرام او گوش میدهم.نفسهای مردی که یک عمر تکیه گاه همه ما بود و حال یک حمله قلبی مسخره و غیر قابل پیش بینی او را چنان ضعیف به گوشه بیمارستان کشیده است..بغضم را قورت میدهم...مثل همیشه..

خوابم نمی برد. این شب را باید بگونه ای سرکنم. کتابی با خودم آورده ام. باید جذاب باشد.اما حوصله خواندن آنرا ندارم. به فکر فرو میروم..آیا زندگی هم جز این است؟ همه باید زمانی را سپری کنیم. برای اینکار چه سرگرمی یا مشغولیتی را انتخاب میکنیم؟ مطالعه؟ کار؟ ازدواج؟ جنگ؟ پول؟ چه فرقی میکند..اینها همه فقط برای گذران وقت است...احساس میکنم به یک پوچی رسیدم..یک پوچی تکراری.قبل از من افراد زیادی این حرف ها را گفته اند.مهم نیست. مهم این است که "کی" خود ما این پوچی را حس کنیم...

چند وقت پیش به وبلاگ استامینوفن سر زدم..با خودم گفتم این پسر سالهاست چنین درگیر احساساتش است..خنده ام گرفت..بعد با خودم گفتم : تو درگیر چی هستی..؟ دوستی های قلابی که روز به روز کمرنگ تر و کمرنگ تر میشوند؟ تو درگیر چی هستی؟ احساسات و هیجانات گذرا؟ که گذرا بودنشان جذابشان میکند و هم این ناپایدار بودنشان هم دردناک هستند؟ شور داشتن یعنی چی؟ کسی هست که این واژه منحوس را برای من تعریف کند؟ یعنی قبل از خواب زیر لحاف با موبایل شب به خیر گفتن؟ آرایش کردن برای نشان دادن خوشحالی؟

اصلا همه اینها چه اهمیت دارد وقتی مهم نیست وقتت را چگونه بگذرانی؟ اینجا بیمارستان است...همه یا بیدارند یا تظاهر به خواب میکنند..همه منتظر اولین بارقه خورشید هستند تا از رنج استراحت ناخواسته شبانه راحت شوند...