یادت هست؟ این مسیر قدم به قدم خاطره و یاد برام داره..از قهوه فروشی مارینا که هردو با هم هروقت و در هر حال و هوا از جلوش رد میشدیم ، نفس عمیقی می کشیدیم و با رایحه قهوه یکصدا میگفتیم : "مارینا!!" که اول ابتکار تو بود...پایین تر موزه فرش که فقط یکبار-اونهم برای فرار از بارون!- واردش شدیم...و پارک لاله....

به ساعت نگاه میکنم..۱۰.۳۰ شب...پارک شاید به نظر چندان دوستانه نیاد..ولی این پارک و خاطره هاش " متعلق" به منه...و جایجایش پر خاطره...یاد اون روزی که مست از شور جوانی، تصمیم گرفتیم دور تا دور پارک رو با "جفتک چارکش!" از روی هم بپریم...و با چشمای هاج و واج مردم و قهقهه ما دور تا دور پارک رو پریدیم!!! این جنگل کوچک وسط پارک و یاد درس خوندن کنار اون برای کنکور...

انگار همه بچه ها با خاطره هاشون با من بودن امشب...هر طرف که نگاه می کردم، یکی رو میدیدم ...انگار کوهی از خاطرات که این ۱۶ ، ۱۷ سال جایی "دفن" شده بودن ، به یکباره به مغزم هجوم اورده بودن...دیگه طاقت نداشتم...از پارک زدم بیرون...موزه هنرهای معاصر و دکه های خوداشتغالی...متعلق به دوره ای که با س داشتم..اولین باری که با هم موزه رفتیم..یادت هست پیچ عینکت افتاد و من سعی کردم با ناخن سفتش کنم؟ چه زود گذشت..اون روز توی دکه ها یادت هست؟تابستون بود....

به انقلاب نزدیک میشم..دوره ای دیگه از کودکی...با برادر کوچکم رفته بودیم پیش پدرم در دانشگاه تهران و برگشتن یک سکه ۵ تومانی رو به من داد که سوار مینی بوس بشیم.." بابا گمش نکنی؟" " مگه من بچه هستم؟( فکر کنم ۹ یا ۱۰ سالم بود!!)" و گمش کردم!!!!

به ساعتم نگاه میکنم....فقط یک ساعت گذشته...و بار خاطرات ۱۵ سال گذشته من بین هیاهوی مردم میدان انقلاب و سر و صدای فروشنده های نوروزی و راننده های تاکسی و حراجی ها آروم آروم گم میشن....

داستان مسیح رو بیاد میارم..اینکه صلیب خودش را خودش به بالای تپه حمل کرد تا با به صلیب کشیده شدن ، گناهان بشر را به جان بخرد...حتی گناهان کسانی را که اورا عذاب می دادند....

و حالا...هر کس صلیب خودش را حمل می کند....

I'm still loving you

سناريوي شب آخر كاملاً آشنا و تكراري و در عين حال آزاردهنده است. كاش شب آخر وجود نداشت. تمام آن شب گرم تابستان چشم بر هم نمي‌گذارم. مثل شبهاي امتحان، يا هر شبي كه قرار است صبحش با بقيه صبحها فرق داشته باشد.

 و سرانجام همه مشغله‌ها هنگامي تمام مي‌شود كه كارت پرواز را مي‌گيري، اثاثيه را تحويل مي‌دهي و وارد سالن ترانزيت مي‌شوي. اين جا آرامش كم نظيري برقرار است. آرامش بعد از توفان....و در عين حال قبل از توفان. البته هنوز تلفني هست كه مي‌تواند ارتباطي كه قطع شده‌ از نو برقرار كند. وسوسه‌اي كه كمتر كسي مي‌تواند در مقابلش مقاومت كند. در اين فكرم كساني كه مي‌خواهند براي هميشه بروند، در اين سالن چه حالي دارند؟ چه تركيب هولناكي: "براي هميشه".

 روز قبل وقتي از ميدان انقلاب مي‌گذشتم، اين دلگرمي بود كه اين سفر فقط يك هفته است. اگر اين آخرين نگاه بود. در يك غروب گرم و شلوغ تابستان كه همه بستني به دست با گامهاي تند در حركت بودند، چه حسي داشتم؟

 بدتر از آن وقتي است كه چند ماه يا چند سال بعد، در يك غروب سرد و دلگير و خلوت، در فضايي تميز و بيگانه، كه تك و توكي رهگذر از پياده‌‌روهاي مه گرفته آن مي‌گذرند، به اين لحظه فكر كني، به آفتاب تند تابستان و ميداني كه از فرط شلوغي نفس آدم در آن بند مي‌آيد. اين دلتنگي نه فقط براي آن آدم‌هاست، و نه فقط براي آن مكانها، بلكه براي لحظه‌اي خاص است در مكاني دور كه مي‌دانيم هرگز ديگر برنمي‌گردد.

I feel I know you
I don't know how
I don't know why

I see you feel for me
You cried with me
You would die for me

I know I need you
I want you to
Be free of all the pain
You hold inside

You cannot hide
I know you tried
To be who you couldn't be
You tried to see inside of me

And now I'm leaving you
I don't want to go
Away from you

Please try to understand
Take my hand
Be free of all the pain
You hold inside

You cannot hide
I know you tried
To feel...
To feel...

درست همین روزها باید دوست بسیار عزیزی از دوران دانشگاه ، در حالیکه با همه ما ( به دلیلی که دیگه برام مهم نیست) قطع رابطه کرده بود ، بعد از ۸ سال برگرده ، به تک تک ما زنگ بزنه و بخواد مثل اون دوران همه رو دور هم جمع کنه.... بعد هم دوست بسیار عزیز دیگه ای با یک دنیا خاطره از دوران خوش ۲۲ ، ۲۳ سالگی پیداش بشه و مهمان من باشه...و در آخر برای اینکه هر مقاومتی درهم شکسته بشه ، دوست دیگری یک CD به من بده که این آهنگ توش باشه....من تسلیمم...نه ن۳ عزیز..تا وقتی خوندن این برای بار هزارم هنوز اشکم رو سرازیر میکنه ، هنوز بزرگ نشدم....

Blue..Blue..Blue...دوباره دنبالش گشتم..دوباره پیداش کردم..دوباره ( بعد از چند سال؟؟) دیدمش..و دوباره ......

قبلا اینطور نبودم...این چند خط رو هم نوشتم که دوستام نگران نشن...چیزمهمی نیست...درست میشه...

دنبال چیز دیگه ای می گشتم..ولی این هم زیباست ... در هر حال ، این سایت با همه خوبیهاش ، خیلی محدوده... اگر سایت بهتری رو میشناسین ، به من معرفی کنین :)

 متاسفانه لینک بالا اشتباه بود..با عرض معذرت ، اصلاح شد.

Humans are such strange creatures, to be capable of kindness beyond that of angels, to deeds that would put a demon to shame